ديفـال مستـراح
And God has the ability to cum over anything and anyone
پنجشنبه، مرداد ۲۹، ۱۳۸۸
فرسايش نيروهای سرکوبگر
يادمه تو خدمت هيچ چيز، مطلقاً هيچ چيز به اندازه آماده باش مايه فرسودگی نميشد. دقت بشه که ميگم "فرسودگی" و نه "خستگی". فرسودگی اثر خيلی مخرّب تری روی نيروهای نظامی داره.
به نظر من راه فلج کردن نيرو های نظامی و انتظامی، خسته کردن اونا با اقدامات راديکال و خشن نيست. چيزی که اتّفاقاً حکومت به شدّت دنبالشه. بلکه بهترين شيوه، فرسوده کردن اونا با ايجاد آماده باش دائمی (يا دست کم 4، 5 روز در هفته) اس. سرباز یا درجه دار وظيفه اي رو در نظر بگيرین که عادت کرده عصر به عصر بره خونه اش و حالا يهو دفترچه مرخصی توشهری اش رو ضبط ميکنن. يا سرباز شهرستانی اي که از دو ماه و نيم پيش نقشه کشيده که فرضاً اين هفته مرخصی بگيره بره شهرستان پيش خونواده اش و حالا خبردار شده که تا پايان آماده باش تمام مرخصی ها لغوه! يا نيروی کادری رو تصوّر کن که هر روز عصر با پيکان قراضه اش مسافرکشی ميکنه و حالا مجبوره 24 ساعت بمونه تو پادگان، چرا؟ چون آماده باش زدن. (اينا رو خودم دونه دونه اش رو کشيدم و به چشم ديدم. باور کنين هيچ خستگی اي با اين حالت قابل قياس نيست!) علاوه بر اینها نيروی انتظامی تو شرايط آماده باش (فرضاً هر سال دم چهارشنبه سوری) از شهرستانهای مختلف، نيرو به تهران و اطراف مياره. چيزی که واقعاً واسه نيرو هايی که موقتاً منتقل ميشن آزار دهنده اس (همين برو و بيا و به هم خوردن عادت روزمرّه سربازی، خيلی چيز گنديه واسه سرباز بيچاره!). اين موارد (لغو مرخصی ها، اجبار پرسنل به موندن تو پايگاه و پادگان، نقل و انتقال نيرو از شهرستان به تهران) به شدّت مايه فرسودگی نيرو هاس.
واسه ايجاد حالت آماده باش هم لازم نيس يه ميليون نفر بريزن تو خيابون. صرفاً بايد هر هفته يکی دو روز، هر بار چند نقطه مختلف از تهران به عنوان محل تجمّع اعلام بشه تا نيروی انتظامی و سپاه و بسيج به حالت آماده باش دربياد. اگه واقعاً نيروی سرکوب زيادی تو نقاط اعلام شده جمع شد، که هيچ. ملّت مثل تجمّع بازار بدون شعار دادن صرفاً مثل عابر عادّی رد ميشن (در هر صورت هدف، ايجاد آماده باش واسه فرسايش سرکوبگرا بوده، که بهش رسيدن) اگر هم نيروی سرکوب خاصّی نبود که خوب بهتر! یه تجمّع واقعی برگزار ميشه.
تازه ماه رمضون شرايط رو واسمون بهتر هم ميکنه! نيروها علاوه بر بودن تو آماده باش، غذای درست حسابی هم بهشون داده نميشه. همين یه مورد ساده شدّت فرسايش رو خيلی بالا ميبره. بهترين راه جمع شدن هم اينه که هيچ کس بعد از افطار تو خونه پای سريال های احمقانه تلويزيون نشینه. همه بعد از افطار بياین تو خيابون! صرفاً بياین بيرون تو نقاطی که اعلام شده. اونوقت ببينين يه ماه تموم آماده باش چه بلايی سر نيروهای سرکوبگر مياره.
روش فکر کنین. نظر من اينه...
1 Comments:
Anonymous bardia said...
به عنوان یک سرباز صحت حرفاشو تأیید می کنم آماده باش بدجوری رو اعصابه !!!ا